Skóra ryb

Skóra ryb

Skóra ryb tworzy pochwę ochronną ciała, odcinająca je od szkodliwych wpływów środowiska. Śluzowata wydzielina gruczołów jednokomórkowych naskórka zmniejsza tarcie między rybą a wodą podczas pływania. Wydzielina ta zapobiega także przenikaniu drobnoustrojów do komórek. Przy lekkim rozdarciu skóry zasklepia ranę i umożliwia komórkom nabłonkowym odtworzyć ubytki. Komórki gruczołowe skupione u niektórych ryb w sąsiedztwie kolców lub twardych promieni płetw pełnią rolę gruczołów jadowych (skrzydlak, ostrosz). Powierzchniowe komórki naskórka obumierają i złuszczają się. Ale zrogowacenia występują tylko u samców ryb karpiowatych w okresie godowym w postaci twardych i białych guzków zw. wysypką perłową. Pod naskórkiem rozciąga się skóra właściwa o budowie łącznotkankowej, która tworzy elastyczną opończę obejmującą całe ciało. Jej grubość waha się granicach zależnie od gatunku ryby i okolicy ciała :
 u karpia rozpiętość ta wynosi 30—350 µm. W skórze właściwej tkwią łuski, które jako części składowe pancerza są odporne na mechaniczne urazy. Wiele ryb dennych potraciło łuski w wysokim stopniu lub nawet całkowicie (węgorz, piskorz). Skóra nadaje rybom charakterystyczny dla każdego gatunku wygląd dzięki łuskom i komórkom barwnikowym.