Występowanie dżdżownic

W Polsce występuje 35 gatunków dżdżownic, jednak najczęściej spotykanych i pospolitych jest ok 10. Dżdżownice zasiedlają różne ekosystemy lądowe.

Ich występowanie zależy od :

 typu gleby, jej odczynu,

 wilgotności,

 ilości materii organicznej

 składu granulometrycznego gleby.

Dżdżownice żyją :

a) w glinach lekkich, średnich i ciężkich o dużej ilości części spławialnych (od 20 do ponad 50 %)

b) gleby luźne o małej pojemności wodnej

c) próchnicze gleby łąkowe o odczynie lekko zasadowym oraz gleby leśne o próchnicy typu mull (najwięcej dżdżownic występuje tutaj oraz na pastwiskach ponieważ znaczny wpływ na występowanie dżdżownic w tym środowisku mają odchody wypasanych zwierząt, które stanowią dla Lumbricidae źródło pokarmu o dużej zawartości białka i tłuszczu, jak i specyficzne mikrośrodowisko

d) kwaśne gleby lasów iglastych (liczebność dżdżownic jest niewielka co wiąże się z małą ilością dostępnego pokarmu ponieważ ściółka jest trudno przyswajalna dla dżdżownic

e) gleba lasów liściastych

f) wiele gatunków jest związanych z sąsiedztwem wód stojących i płynących, w pobrzeżu i na wybrzeżu różnych zbiorników ( stawy, jeziora) co jest zrozumiałe, bo ich ciało zawiera ponad 80 % wody, a woda jest stale wymieniana z glebą. W przypadku nadmiernego przesuszenia gleby czy zbyt wysokiej temperatury, bądź odwodnienia, dżdżownice zapadają w stan odrętwienia, który może trwać nawet kilka miesięcy. Bardzo często to samo zjawisko wywołuje brak pokarmu. Pewne gatunki glebożerne zapadają w odrętwienie, które nie ma związku z pogarszaniem się warunków bytowania i jest u nim normalnym zjawiskiem. Stan ten trwa od 1 do 2 miesięcy, najczęściej w okresie letnim, dżdżownice zwijają się wtedy w kłębuszek i pozostają w jamce wysłanej śluzem

g) w glebach środowisk miejskich żyją jedynie te gatunki, które są wytrzymałe na przesuszenie i alkalizację gleby oraz zgrabianie ściółki. Są to głównie gatunki o dużych zdolnościach przystosowawczych do zmieniających się warunków klimatycznych i środowiskowych.